Print

Recensies

Rotterdam Vandaag en Morgen 9-1-2015:

Blauwe rozen, maar dan in het Engels


(Door Geert-Jan Laan)

Onlangs is in Rotterdam een opmerkelijk boekje verschenen. Het is geschreven in het Engels door de in Rotterdam woonachtige Diet van Velzel. De titel is dus niet blauwe rozen, maar Roses are Blue. Uitstekend Engels, dat wel. 

Lees deze recensie

 

 

Print

English Fairy Tales – Engelse Sprookjes

Waarom sprookjes?

Sprookjes zijn voor mij schijnbaar eenvoudige verhalen met een 'magische motor'. Het kwade gestraft, het goede overwint; maatschappelijk en/of persoonlijk onrecht wordt aan de kaak gesteld; de hooggeplaatste of juist nederige hoofdpersoon maakt wonderbaarlijke dingen mee en wordt op de proef gesteld op een manier die een kind kan begrijpen; niet zelden wordt de droomprins gevonden. Misschien allemaal wat voorspelbaar, maar toch! Juist simpele verhalen kunnen aanleiding geven tot allerlei interpretaties. Het zijn geen rechttoe, rechtaan vertellingen. Ze hebben een eigen magische logica.  Dingen die van zichzelf vaak al een symboolwaarde hebben, krijgen ook nog magische vermogens. De gebeurtenissen komen erdoor in een stroomversnelling. Het onmogelijke gaat (eindelijk) gebeuren.

Bepaalde magische motieven in beroemde volkssprookjes blijven me intrigeren. Neem 'het spiegeltje aan de wand' en de prachtig glanzende appel in Sneeuwwitje, klokslag twaalf en het glazen muiltje in Assepoester, de zevenmijlslaarzen in Kleinduimpje, de ondoordringbare rozenhaag in Doornroosje, het getal drie.   

Waarom spreekt bij voorbeeld het glazen muiltje of schoentje van Assepoester zo aan? Ik doe een poging: muiltjes van glas, dat ongrijpbare, flonkerende materiaal! Het bestaat niet, het kan niet, maar iedere vrouw zou er wel een paar van willen hebben. Muiltjes die haar laten worden wie ze eigenlijk zijn wil! Juist de onooglijke Assepoester krijgt een paar. 'Logisch' dat een verloren muiltje voor de gelukkige ontknoping zorgt. Of neem het sprekende spiegeltje in Sneeuwwitje: Door een spiegel kunnen we onszelf direct waarnemen. Op zich al bijzonder. Wat we zien kan mee- of tegenvallen. Zelden hebben we een neutraal gevoel bij een blik in de spiegel. Als het nodig is, stellen we onszelf vlug 'visueel en zelfs inhoudelijk' bij. Of we geven het verslagen op. Nooit handelt of spreekt de spiegel als zelfstandige gesprekspartner. Toch zouden we willen communiceren. We praten met onszelf in de spiegel maar het is geen echt gesprek. De spiegel in Sneeuwwitje kan wél zelf praten. Maar het helpt niet, integendeel. Daar zit weer 'logica' in: de spiegel absorbeert het totaalplaatje van de koningin en speelt precies op haar in. De slechte eigenschappen van de koningin worden er alleen maar door aangewakkerd.

Kortom: met een sprookje kan van alles worden vereenvoudigd, verhuld of verstopt en veel lelijker of mooier worden gemaakt. Het zou zonde zijn géén sprookjes te schrijven.

Waarom in het Engels?

Omdat ik dat leuk vind.    

Voor wie zijn mijn sprookjes?

 Voor iedereen, ook voor het onderwijs.    

 

Wanneer komt de bundel?

Roses are Blue digitaal is via bekende online boekenwinkels zoals iBooks en Amazon gratis down te loaden.

Via Lulu.com is het boek hier direct als download beschikbaar.

Roses are Blue is available for free as a download from most e-book stores e.g. iBooks and Amazon. 
You can already download it directly here from lulu.com.

 

Er komen twaalf sprookjes. De uitgave (in eigen beheer) van de bundel staat gepland voor eind 2012, begin 2013.  

Hierbij een sprookje als voorproef: The Princess with mouse-coloured hair

 

 

Print

Hepje's Kerst

Hepje’s Kerst

 door Diet van Velzel

 Uiteindelijk zal dit verhaal in het Engels in de nog uit te komen bundel verschijnen.

Behendig schoot Hepje met haar draagtassen de Bijenkorf in. Ze moest alleen nog een sexy panty bij haar nieuwe party outfit. Vanavond, op het kerstbuffet van de Netwerk Society, zou ze Bob van Rooswijn, bekend architect, verpletterend veroveren. Een relatie met een man als Bob was goed voor haar en haar adviesbureau.

Zorgvuldig koos ze een panty. Er stond een hele rij bij de kassa maar ze wist voor te dringen. Nu naar huis. Het werd al laat. Toch ging ze de roltrap op, naar de damesmode. Een carrièrevrouw als zij had nooit genoeg in de kast hangen.

Boven stond een etalagepop in een chique jurkje van Prala, met op een schouder een jolige kerstengel.
'Dat jurkje moet ik hebben,' dacht Hepje, maar het hing niet in de rekken. Ze sprak een voorbijschietend verkoopstertje aan.
'Het is het enige exemplaar en een klein maatje,' zei het meisje.
'Toch wil ik het passen.'

Zoals altijd kreeg Hepje haar zin. Met een zucht nam het meisje de pop met engel en al op. 'Loopt u dan maar mee.' Ze ging haar voor naar een grote paskamer annex opslagruimte, haalde het jurkje van de pop en vertrok.

Hepje paste het jurkje. Het stond haar geweldig, maar de rits ging amper dicht. Opeens klonk er een hard gezoem. Nee, dat kon niet! Het was die kerstengel van de pop! Zijn ragfijne, blauwige vleugels fladderden snel op en neer terwijl hij voor haar in de lucht hing.
'Gabrio Kerstbengel. Aangenaam,' klonk het ijl maar doordringend. Hij vloog op haar af en prikte zijn trompetje in haar oor. Hoge, trage tonen zweefden door haar hoofd. Haar hersens werden sloom. Ze probeerde Kerstbengel weg te slaan, maar haar armen waren te zwaar.  'Dat lukt je niet meer. Doe wat ik zeg,' hoorde ze hem zeggen.

 'Wat denk je …!' begon ze. Haar stem weigerde. Op dat moment viel het licht uit.
Alleen het exitlampje boven de deur was nog aan. Ze voelde Gabrio Kerstbengel op haar schouder zitten. 'Nu lopen,' beval hij. Willoos liep Hepje de paskamer uit, de donkere winkelruimte in vol paniekerige klanten. Niemand lette op haar.

'Ga op het voetstuk van de etalagepop staan!' klonk het bij haar oor. Hepje deed het.
'Onze excuses voor deze korte stroomstoring,' zei een stem via de omroepinstallatie.
Het licht floepte weer aan. Hepje wilde roepen, schreeuwen om hulp, maar het lukte niet.
Haar hele lichaam verstijfde. Een vrouw betastte de stof van haar jurk. Het verkoopstertje kwam langs en haalde haar schouders op. Blijkbaar dacht ze dat iemand anders de pop weer aangekleed had.

 Hepje Hoger van Hoger Consultancy was een etalagepop geworden!
'Zo Hebberig Hepje,' siste Kerstbengel, 'Kijk eens goed wat er nu gebeurt!'

Een echtpaar schuifelde voorbij. Twee ouder wordende mensen, verloren in het grote warenhuis. Het leken wel … nee, het wáren haar ouders. Ze keken niet op of om. In de kerstsfeer waren ze duidelijk niet. 'Had ik maar beloofd dat ik zou komen met de kerst,' dacht

Hepje. 'Ik ben hun enig kind. Ik had best …'Kijk, wie hebben we daar?' onderbrak Kerstbengel haar gedachten. Het kon niet waar zijn! Daar liep Bob van Rooswijn, met aan zijn arm: Lotte, de mollige werkstudente die zijn kantoor schoonmaakte.
Bob en het meisje naderden.

'Kijk die etalagepop nou,' zei Lotte, 'het lijkt Hepje Hoger wel.'
'Schei toch uit!' zei Bob. 'Even niet. Ze zit me overal achterna!' Hij trok Lotte verliefd tegen zich aan. 'Kom, we gaan lekker cappuccino drinken.'Koude poppentranen van woede en vernedering bevroren achter Hepje's oogleden. Uit Gabrio's trompetje tetterde een afgangdeuntje.
Het liep tegen sluitingstijd. Klanten stroomden naar de roltrap.

'Let op! siste Gabrio.

Wat nu weer! Ze zag niemand die ze kende. Maar was die lange, niet onaantrekkelijke man daar, was dat niet? Nee … Ja, het was Harry, haar directie-assistent. Ze had hem vanochtend met een berg werk op kantoor achtergelaten. Ze wist dat hij verliefd op haar was. Handig. Hij werkte keihard voor haar.

 Harry was nog een paar meter van haar af. Beschermend hield hij een zacht pak tegen zich aan. Een beer, raadde Hepje, voor zijn neefje. 'Neem me me,' wilde ze schreeuwen. Zag hij haar dan niet? Zou hij gewoon doorlopen? Hij was al bijna voorbij toen hij ineens stil stond en haar aankeek. Zijn bruine ogen stonden strak van het werken, zag ze. Herkende hij haar? Hij slikte, draaide zich om en liep weg. 

'Tja Hepje, wat moet je daar nou mee!' pestte Gabrio.
Hepje wilde dat ze die beer in zijn armen was. En niet alleen om hier weg te komen.
Hoe zou het zijn geweest om kerstavond te vieren met Harry? Gewoon met Harry?

Het warenhuis stroomde leeg. Gabrio had haar verlaten. Alle kerstengelen of -bengels van de Bijenkorf zaten in een kerstboom verderop te zingen en te lachen.Hepje was alleen. Had ze alles maar anders gedaan. Grote, warme tranen gleden langs haar kille wangen. De hele nacht door. Tot er een kerkklok begon te beieren en Gabrio aan kwam vliegen met een glaasje glühwijn. 'Hier, drink op,' zei hij 'en stop met dat gejank. Je mag weg.' Tot haar verbazing kon ze het glaasje gewoon van hem aanpakken.

Een half uur later liet Gabrio Kerstbengel haar door een achterdeur uit de Bijenkorf.
'Nog mooie kerstdagen!' zei hij zonder spot.
'Bedankt,' zei Hepje ernstig.

Bij het opkomen van de zon liep Hepje naar kantoor. Ze hoopte dat Harry er zou zijn. En hij was er! Haar hart maakte een sprongetje.
'Ha Hepje,' begroette hij haar. 'Ik maak nog even iets af.' Het klonk zo leuk, zoals hij haar naam zei met die beetje hese stem.
'Laat maar zitten dat werk,' zei Hepje. Bijna verlegen liet ze erop volgen, 'Mag ik je uitnodigen voor een heerlijk kerstontbijt bij mij thuis?'

Op het romantische ontbijt volgde een vroege siësta voor twee. Hepje lag na te soezen in een roes van simpel geluk.

 'Zeg Hepje,' klonk Harry's stem naast haar, 'vanaf nu 200 euro per maand extra?'